ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αναγορεύεται, στις επίσημες διακηρύξεις των πολιτικών δυνάμεων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, ως ένα από τα βάθρα της δημοκρατίας. Η λειτουργία όμως ενός θεσμού, που χαρακτηρίζεται σαν στυλοβάτης της δημοκρατικής οργάνωσης της κοινωνίας, δεν μπορεί να ανταποκριθεί σ΄ ένα τέτοιο χαρακτηρισμό αν περιορίζεται ασφυκτικά στο πεδίο δράσης του με τον περιορισμό αρμοδιοτήτων και πόρων σε ένα στενό θεματολόγιο σε σχέση με την ευρύτητα των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει κεντρικό ρόλο στη συνοχή και την ανάπτυξη της πολυπολιτισμικής πόλης, στην αντιμετώπιση των παλιών και σύγχρονων προβλημάτων ασφάλειας, εργασίας, κοινωνικής αλληλεγγύης, στην ανάπτυξη της κοινωνίας των ενεργών πολιτών, στο αναπτυξιακό σχέδιο που αξιοποιεί όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της πόλης, στην ποιότητα ζωής και τη δικαιότερη κατανομή της ευημερίας
Δεν είναι βέβαια λογικό να υποστηρίξει κανείς ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να τα κάνει όλα. Εκείνο που μπορεί να υποστηριχθεί όμως είναι ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να έχει ένα σημαντικό ρόλο στην αναπτυξιακή προσπάθεια μιας κοινωνίας που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο αναπτυξιακός αυτός ρόλος πρέπει να είναι ενταγμένος στο γενικότερο αναπτυξιακό σχεδιασμό, χωρίς διελκυστίνδα και μικρόψυχους ανταγωνισμούς μεταξύ κεντρικής και τοπικής εξουσίας.
Με τις παραδοχές αυτές και επισημαίνοντας ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Ε.Ε. θεωρεί ως προνομιακό συνομιλητή και εταίρο της την αυτοδιοίκηση, όλων των βαθμίδων, γίνεται φανερός ο αναπτυξιακός ρόλος που καλούνται να παίξουν οι Ο.Τ.Α. και οι μεγάλες δυνατότητες για την παραπέρα διεύρυνση και κατοχύρωση του αντικειμένου τους. Από τον τρόπο της δράσης της Τ.Α βέβαια, σε συνδυασμό με την πολιτική βούληση της κεντρικής διοίκησης, εξαρτάται αν στις προκλήσεις των καιρών θα ανταποκριθεί ή όχι, και αν ανταποκριθεί, το περιεχόμενο της πρωτοβουλίας της αν θα περιορισθεί στο τεχνοκρατικό επίπεδο μόνο ή θα συνδυασθεί με μια βαθύτερη πολιτική παρέμβαση με στόχο το όφελος πάντα των πολιτών.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ - ΑΡΧΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥΣ:
Η μεγάλη στροφή στο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου να διευκολυνθεί η σύσταση και λειτουργία των Δημοτικών Επιχειρήσεων, λαμβάνει χώρα τη δεκαετία του 80. Μέχρι τότε βέβαια υπήρχε νομική ευχέρεια για επιχειρηματική δράση των Ο.Τ.Α. και είχαν συσταθεί και λειτουργούσαν τέτοιες επιχειρήσεις. Τα βασικά νομοθετήματα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν ο Ν. 1065/ 80 (Δ.Κ.Κ) και κυρίως ο Ν. 1416/84.
Ποιο όμως ήταν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα όλης αυτής της νομοθετικής προσπάθειας ;
Οι πρωταγωνιστές των αλλαγών αυτών συνόδευσαν τις πρωτοβουλίες τους με την εξής φιλοσοφία :
«Μέσα στα πλαίσια του προγραμματισμού, οι επιχειρήσεις των Ο.Τ.Α., εκτός των σημαντικών οικονομικών ωφελειών, εκμεταλλευόμενες τη σύγχρονη τεχνολογία, τους φυσικούς πόρους, το πολιτιστικό και επιστημονικό δυναμικό, μπορούν να προάγουν το πολιτιστικό και βιοτικό επίπεδο των κατοίκων. Το αποτέλεσμα αυτό, μπορεί να είναι και καλύτερο σε περιπτώσεις, όπου για τη σύσταση επιχειρήσεων συνεργάζονται οι Ο.Τ.Α. μεταξύ τους ή οι Ο.Τ.Α. με το Δημόσιο τον ιδιωτικό τομέα ή τους συνεταιρισμούς (στο πλαίσιο των προγραμματικών συμφωνιών και συμβάσεων).
Επίσης οι στόχοι και τα αποτελέσματα, που μπορούν να εξασφαλίσουν οι Ο.Τ.Α., ασκώντας επιχειρηματικές δραστηριότητες είναι:
Η προστασία του περιβάλλοντος μια και η Τ.Α. είναι και πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε περιβαλλοντικά θέματα.
Η προσφορά και εξασφάλιση νέων θέσεων εργασίας, συγκράτηση του πληθυσμού σε περιοχές που πλήττονται από μετανάστευση, τόνωση της υπαίθρου.
Η δημιουργία επιχειρήσεων σε χώρους, που η ιδιωτική πρωτοβουλία αγνοεί , ηθελημένα ή αθέλητα και έναυσμα για τη δημιουργία παρόμοιων επενδύσεων για τόνωση της τοπικής οικονομίας.
Η επανεπένδυση του πλεονάσματος στον τόπο παραγωγής και η αξιοποίηση του σε παραγωγικές και κοινωνικές δραστηριότητες.
Η προβολή νέων προτύπων κατανάλωσης και η προώθηση κοινωνικών και πολιτιστικών αξιών.
Η διεύρυνση του προγραμματισμένου τομέα της οικονομίας και παράλληλα η δημιουργία επιχειρήσεων μικρομεσαίας κλίμακας, με την οποία εμποδίζεται η ανάπτυξη ολιγοπωλιακών καταστάσεων.
Η ανάπτυξη συναγωνιστικών και όχι ανταγωνιστικών σχέσεων ανάμεσα σε επιχειρήσεις που αποτελούν κοινές οικονομικές μονάδες.
Η ανάπτυξη της συνεταιριστικής και αυτοδιαχειριστικής αντίληψης των εργαζομένων, κυρίως μέσω δήμο-συνεταιριστικών επιχειρήσεων.
Ακόμα, η ίδρυση αμιγών ή μικτών εμπορικών επιχειρήσεων οι οποίες προσφέροντας είδη ποιότητας σε λογικές τιμές, αναμένεται να προστατεύσουν το συμφέρον του δημότη καταναλωτή».
Σύμφωνα επίσης με τους πρωταγωνιστές των εξελίξεων αυτών οι τέτοιες επιχειρηματικές δραστηριότητες των Ο.Τ.Α. μπορούσαν να προσανατολιστούν στους εξής τομείς :
Αγροτικό τομέα , Ορυκτό πλούτο, Ενέργεια, Μεταποίηση,Κατασκευές,Συγκοινωνίες,Εμπόριο,Τουρισμό, Πολιτιστικές λειτουργίες.
Από τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι η σύσταση Δημοτικών Επιχειρήσεων προωθήθηκε γενικά από την κεντρική εξουσία έχοντας σαν στόχο, μεταξύ των άλλων, την προσδοκία προσπορισμού εσόδων στους Ο.Τ.Α. στην προσπάθεια κάλυψης μέρους του οικονομικού ανοίγματος μεταξύ θεσμοθετημένων αρμοδιοτήτων και διατιθέμενων αντίστοιχων πόρων, εντάχθηκε δε στην εξυπηρέτηση του στόχου του κοινωνικού μετασχηματισμού και της αυτοδύναμης και αποκεντρωμένης ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ:
Η εξυπηρέτηση λοιπόν των στόχων που είχαν τεθεί με το εγχείρημα των Δημοτικών Επιχειρήσεων, προϋπέθετε το άνοιγμα των Ο.Τ.Α. σε νέες αναπτυξιακές δραστηριότητες, πέραν των μέχρι τότε αρμοδιοτήτων της αυτοδιοίκησης, ώστε με τη σύσταση νέων και κυρίως οικονομικά εύρωστων επιχειρηματικών μονάδων, να παρέμβει η ΤΑ στη διαδικασία της ανάπτυξης, επηρεάζοντας το αναπτυξιακό μοντέλο προς τους δικούς της στόχους και αρχές. Αντ΄ αυτού όμως παρατηρήθηκε κυρίως το φαινόμενο της περιστροφής της ΤΑ περί τον εαυτό της, με την αξιοποίηση του θεσμού κατά πρώτο λόγο, για την κάλυψη συμβατικών αρμοδιοτήτων, όπως π.χ ύδρευση, αποχέτευση,πολιτισμός.
Βέβαια, η σύσταση Δημοτικών Επιχειρήσεων για την κάλυψη τέτοιων αρμοδιοτήτων έλυνε μια σειρά από ζητήματα, ξεπερνώντας κυρίως τους γραφειοκρατικούς περιορισμούς που βάζει η λειτουργία των Ο.Τ.Α. μέσω του δημόσιου λογιστικού, όμως οι αρμοδιότητες αυτές είναι κοινωνικού χαρακτήρα, δεν προσπορίζουν στους Ο.Τ.Α. οικονομικά οφέλη, και βέβαια κάθε άλλο παρά μπορούν να καλυφθούν από τον τίτλο της "επιχείρησης".
Συνεπώς αποτελεί γενικότερη διαπίστωση ότι οι αιρετοί της Τ.Α , πέραν της σύστασης Δημοτικών Επιχειρήσεων για νέες πράγματι επιχειρηματικές δραστηριότητες προχώρησαν κυρίως στη σύσταση Δημοτικών Επιχειρήσεων προσπαθώντας να ασκήσουν μέσα από αυτές συμβατικές αρμοδιότητες των Ο.Τ.Α., αγνοώντας την τύχη του προσωπικού που προσλαμβάνουν αφού οι περισσότερες Δημοτικές Επιχειρήσεις στερούνται σύγχρονου Κανονισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας Προσωπικού με ένταξη σε οργανικές θέσεις Αορίστου Χρόνου του προσωπικού που υπηρετεί σ' αυτές (το ΠΔ 164/2004 θα αμβλύνει το πρόβλημα αλλά δε θα το εξαλείψει, ενώ ο νέος Κώδικας Δήμων & Κοινοτήτων θα κάνει πιο «ξεκάθαρα» τα πράγματα).
Γιατί οι αιρετοί στην πλειονότητα τους, προχώρησαν σε τέτοιες επιλογές και στην ουσία διαστρέβλωσαν το αρχικό πνεύμα των στόχων των Δημοτικών Επιχειρήσεων;
α. ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μα γιατί έτσι εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ευελιξία σε σχέση με τις δημοτικές υπηρεσίες και τα Ν.Π.Δ.Δ. (ευχέρεια και ταχύτητα χωρίς ιδιαίτερα δεσμευτικά κριτήρια στις προσλήψεις προσωπικού , στις προμήθειες, στις αναθέσεις έργων, εργασιών κ.λ.π, στη δυνατότητα σύναψης συμβάσεων με προσωπικό ειδικών κατηγοριών και αυξημένων προσόντων μετά από ελεύθερη διαπραγμάτευση των αμοιβών του κ.λ.π) και δεύτερον εξασφάλιζαν περισσότερες δυνατότητες ένταξης των πρωτοβουλιών τους σε χρηματοδοτικά προγράμματα.
β. ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μα για να μπορέσουν ακριβώς να αποφύγουν στην πράξη, τις προβλέψεις του νόμου και ουσιαστικά να κάνουν τις επιλογές που επιθυμούν πέρα και πάνω από νομικούς περιορισμούς.
γ. ΣΥΝΔΥΑΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: (Συνδυασμός των δύο προηγούμενων).
Στην πράξη μάλλον βρισκόμαστε στην γ' απάντηση και αν αυτή πλησιάζει τις άλλες δύο , πλησιάζει περισσότερο προς τη ΔΕΥΤΕΡΗ, ειδικότερα δε στο θέμα πρόσληψης προσωπικού όπου οι αιρετοί εφάρμοσαν στις περισσότερες περιπτώσεις μια ρουσφετολογική πολιτική παλαιοκομματικού τύπου, η ορθότητα δε του συμπεράσματος αυτού φαίνεται και από τον περιορισμό της επιθυμίας σύστασης Δημοτικών Επιχειρήσεων μετά την εφαρμογή του Ν. 2527/97 με τον οποίο επεκτείνονταν οι περισσότερες ρυθμίσεις του Ν. 2190/94 (νόμου Πεπονή) και στις Δημοτικές Επιχειρήσεις, αλλά και τον νέο (που οδεύει προς τη Βουλή) Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων που προβλέπει συγχωνεύσεις ή και εκκαθαρίσεις εντός του έτους.
Ανεξαρτήτως τώρα των παραπάνω προσεγγίσεων, υπάρχουν διαφορές στην άσκηση μιας αρμοδιότητας από τις Δημοτικές Υπηρεσίες σε σχέση με τις Δημοτικές Επιχειρήσεις;
Οι δυνατότητες, πράγματι μεγαλύτερης ευελιξίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων σε σχέση με τις υπηρεσίες των Ο.Τ.Α. τους δίνουν την ευκαιρία να κινηθούν χωρίς τα γραφειοκρατικά εμπόδια που βάζει η λειτουργία του δημοσίου και οι διατάξεις που τη διέπουν. Και αυτό βέβαια είναι απαραίτητο για την άσκηση δραστηριοτήτων που έχουν να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό του ιδιωτικού τομέα .
Εκτός από τα παραπάνω όμως , ακόμα και για δραστηριότητες των Ο.Τ.Α. που δεν έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο με τον ανταγωνισμό της «ελεύθερης αγοράς», η διεκπεραίωση τους μέσα από την σύσταση και λειτουργία Δ.Ε., λύνει ευκολότερα μια σειρά από τεχνικά προβλήματα λόγω της δυσκαμψίας του δημόσιου λογιστικού συστήματος.
Ποια είναι τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία των Δημοτικών Επιχειρήσεων;
Σε τελική ανάλυση, όπως η εμπειρία έδειξε, οι Δημοτικές Επιχειρήσεις είναι αποκεντρωμένα όργανα άσκησης τοπικής εξουσίας που διατηρούν το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα τους αφού η πολιτική που χαράζουν εξαρτάται από τη βούληση του Δημοτικού Συμβουλίου το οποίο ορίζει και το Διοικητικό τους Συμβούλιο. Έχουν δε σε σχέση με τους Ο.Τ.Α. στους οποίους ανήκουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα αλλά παράλληλα κρύβουν και ένα μεγάλο κίνδυνο.
Το πλεονέκτημα έγκειται στο γεγονός ότι το Διοικητικό τους Συμβούλιο, όντας απελευθερωμένο από αρκετούς περιορισμούς που βάζει η λειτουργία του δημοσίου, μπορεί να φτάσει στην επίτευξη των στόχων του σαφώς γρηγορότερα και με καλλίτερα αποτελέσματα, απ΄ ότι οι ίδιοι οι Ο.Τ.Α., αρκεί να έχει τις ικανότητες, τη βούληση και το όραμα.
Ο κίνδυνος αντίστοιχα έγκειται στο γεγονός ότι αν το Διοικητικό τους Συμβούλιο και κατ΄ επέκταση το Δημοτικό Συμβούλιο βέβαια, στερείται του οράματος που η συγκεκριμένη δραστηριότητα προϋποθέτει και περιορίζεται σε μια καθαρά διαχειριστική διαδικασία και μάλιστα παλαιοκομματικού τύπου, με αλόγιστη πολιτική διορισμών, αδιαφανών προμηθειών κ.λ.π. τότε αφού δεν υπάρχουν φραγμοί που το δημόσιο βάζει με τη λειτουργία του, οι πιθανότητες διάλυσης πολλαπλασιάζονται με φόρτωμα των συνεπειών στο Δήμο.
Επειδή δε η παραπάνω δεύτερη παράμετρος αποτελεί συνήθη διαπίστωση αφού στην πατρίδα μας η επιδίωξη κατάκτησης της όποιας εξουσίας συνοδεύεται συνήθως όχι από αναπτυξιακά οράματα όσον κυρίως από την επιθυμία διαχείρισης της ενώ οι έννοιες της αντικειμενικότητας της ισότητας , της διαφάνειας κ.λ.π όσον αφορά στη λειτουργία του δημοσίου , αποτελούν συνήθως μόνον προεκλογικές εξαγγελίες που ξεχνιούνται την επόμενη των εκλογών και αφού παρακάμπτονται με διάφορους τρόπους τα κριτήρια που έχουν θεσμοθετηθεί για το δημόσιο, πόσο μάλλον για τις Δημοτικές Επιχειρήσεις όπου τα πάντα είναι πιο ελαστικά, δεν μπορεί το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μην ανησυχεί έντονα με την μη προσεκτική και όχι επαρκώς μελετημένη σύσταση Δημοτικών Επιχειρήσεων από τους Ο.Τ.Α. και μάλιστα εκεί όπου οι συγκεκριμένες δραστηριότητες άνετα μπορούν να καλυφθούν από την υπάρχουσα οργανωτική δομή των Ο.Τ.Α.
Ποια χαρακτηριστικά στοιχεία των Δημοτικών Επιχειρήσεων προβληματίζουν το συνδικαλιστικό κίνημα;
Ο προβληματισμός του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων στους Ο.Τ.Α., πέραν των παραπάνω επεκτείνεται και στο είδος των εργασιακών σχέσεων που στις Δημοτικές Επιχειρήσεις είναι ιδιωτικού δικαίου χωρίς τακτικές οργανικές θέσεις αορίστου χρόνου αφού στην πλειοψηφία τους οι Δημοτικές Επιχειρήσεις στερούνται επαρκούς κανονισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας Προσωπικού αλλά και στα επίπεδα των αμοιβών των εργαζομένων στις Δ.Ε που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πολύ χαμηλά, και στο γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πολυδιασπάται με αποτέλεσμα τον περιορισμό της αποτελεσματικότητας στη δράση του.
Επίσης το συνδικαλιστικό κίνημα ανησυχεί και για την πραγματικότητα της αιμορραγίας των ασφαλιστικών - συνταξιοδοτικών Ταμείων των εργαζομένων αφού οι εισφορές των εργαζομένων στις Δημοτικές Επιχειρήσεις κατευθύνονται προς το Ι.Κ.Α. αντί του Τ.Α.Δ.Κ.Υ. και του Τ.Υ.Δ.Κ.Υ. που θα κατευθύνονταν φυσιολογικά, αν οι εργαζόμενοι αυτοί είχαν εργοδότη το Δήμο.
Και βέβαια πέραν των παραπάνω ανησυχιών το συνδικαλιστικό κίνημα δικαιολογημένα ανησυχεί για την παραπέρα ανάθεση των αρμοδιοτήτων αυτών σε ιδιώτες.
Συνεπώς το συνδικαλιστικό κίνημα των Δ.Ε. και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και τους Ο.Τ.Α οφείλουν στον αγώνα τους να δώσουν διττή διάσταση :
α) Σθεναρές μαζικές και χωρίς διαχωρισμούς εργαζομένων κινητοποιήσεις.
β) Παράλληλη ενεργή συμμετοχή στη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:
Συμπυκνώνοντας τα παραπάνω θα μπορούσαν να γίνουν οι εξής προτάσεις:
1. Εκσυγχρονισμός (με κοινωνική κατεύθυνση πάντα) του συστήματος λειτουργίας των ΟΤΑ και του δημόσιου γενικότερα, ώστε να προσαρμοσθεί στις σημερινές ανάγκες με ταυτόχρονη μισθολογική αναβάθμιση των μισθών των εργαζομένων σε ύψη που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες διαβίωσης (1.200 ευρώ κατώτερο μισθό, με στόχο τουλάχιστον το μέσο όρο της Ε.Ε.).
2. Χαρακτηρισμός των αμιγών Δημοτικών Επιχειρήσεων οι οποίες ασκούν συμβατικές αρμοδιότητες των Ο.Τ.Α., ως Ο.Τ.Α. και υπαγωγή του προσωπικού τους σε τακτικές οργανικές θέσεις αυτών .Ο χαρακτηρισμός αφορά τις Δημοτικές Επιχειρήσεις με συμβατικό αντικείμενο των Ο.Τ.Α., τέτοιες Δημοτικές Επιχειρήσεις είναι οι επιχειρήσεις Ύδρευσης - Αποχέτευσης, Υγείας, Κοινωνικών Θεμάτων, Πολιτισμού, Αθλητισμού κ.λ.π.
3. Διατήρηση του θεσμού των Δημοτικών Επιχειρήσεων μόνον για δραστηριότητες καθαρά επιχειρηματικού χαρακτήρα .Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαν ν΄ ανήκουν Δημοτικές Επιχειρήσεις με αντικείμενο κατασκευαστικό, λειτουργίας αναψυκτηρίων κ.λ.π.
Με νομοθετική ρύθμιση, αυστηρά θα απαγορεύεται η χρηματοδότηση τέτοιων Δημοτικών Επιχειρήσεων από τους προϋπολογισμούς των οικείων Ο.Τ.Α. και η δράση τους θα γίνεται με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια σε μια προσπάθεια απόκτησης εσόδων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και σε ανταγωνισμό με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Η αποτυχία κάπου ενός τέτοιου εγχειρήματος θα συνεπάγεται το κλείσιμο της δραστηριότητας και σε καμιά περίπτωση δεν θα καλείται ο οικείος Ο.Τ.Α. να καλύψει το ύψος της οικονομικής αποτυχίας διατηρώντας μια προβληματική επιχείρηση.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Η αφαίρεση της δυνατότητας επιχειρηματικής δράσης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (σε αυτούς και μόνο τους τομείς) θα έλυνε βέβαια τον «πονοκέφαλο» των Δημοτικών Επιχειρήσεων για το συνδικαλιστικό κίνημα, θα δημιουργούσε όμως και ανεπιθύμητες παρενέργειες :
α. Θα περιόριζε τις αρμοδιότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, δεδομένου ότι τέτοιες δράσεις δεν μπορούν ν΄ ασκηθούν αποτελεσματικά με τις διαδικασίες του δημοσίου , σ΄ ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον.
β. Στερείται η Τοπική Αυτοδιοίκηση δυνατότητας προσπορισμού πόρων , σε περίπτωση βέβαια που διαχειριστεί σωστά και αποτελεσματικά μια τέτοια επιχειρηματική δραστηριότητα.
4. Η δυνατότητα άμεσης ένταξης στην Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. των εργαζομένων στις αμιγείς Δημοτικές Επιχειρήσεις με πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
Μια τέτοια ρύθμιση εξασφαλίζει:
α. Ενιαία δράση (ένα σωματείο ανά νομό με μέλη και τους συμβασιούχους) των εργαζομένων στο χώρο της αυτοδιοίκησης χωρίς την πολυδιάσπαση που υπάρχει σήμερα, τουλάχιστον όσον αφορά στις Δημοτικές Επιχειρήσεις, και η οποία οδηγεί σε περιορισμό επιτυχίας των κινητοποιήσεων μας (π.χ. συμμετοχή στην ΑΠΕΡΓΙΑ των δημοτικών υπαλλήλων, αλλά ταυτόχρονα λειτουργία υπηρεσιών που εκτελούνται μέσα από Δημοτικές Επιχειρήσεις).
β. Την κατοχύρωση των εργαζομένων που απασχολούνται στις Δημοτικές Επιχειρήσεις.
γ. Ίδιες αμοιβές στους εργαζόμενους στις Δημοτικές Επιχειρήσεις με αυτές των εργαζόμενων των Ο.Τ.Α., αφού θα γίνεται και στις Δημοτικές Επιχειρήσεις εφαρμογή των Σ.Σ.Ε. που υπογράφει η Π.Ο.Ε.- Ο.Τ.Α.
5. Ασφάλιση στο Τ.Α.Δ.Κ.Υ. και στο Τ.Υ.Δ.Κ.Υ. των εργαζομένων στις αμιγείς Δημοτικές Επιχειρήσεις.
Είναι αυτονόητο το μέγεθος της ενίσχυσης των Ταμείων μέσα από αυτή τη ρύθμιση.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Οι προαναφερθέντες προβληματισμοί, σκέψεις και προτάσεις εντάσσονται στον προβληματισμό των εργαζομένων στις Δημοτικές Επιχειρήσεις και φιλοδοξούν να βοηθήσουν στην εξειδίκευση της παραπέρα δράσης. Παράλληλα επισημαίνεται ότι ένα τέτοιο ζήτημα που αφορά στην αποτελεσματική και αξιόπιστη λειτουργία της ΤΑ πρέπει να αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη ευρύτητα σκέψης για να οδηγηθούμε σε πραγματοποιήσιμες λύσεις, σύμφωνες και με τις θέσεις του συνδικαλιστικού μας κινήματος, χωρίς διαχωρισμούς, αφορισμούς και συντεχνιακές λογικές οι οποίες στο τέλος μας πληγώνουν όλους.
και της Ε.Ε. (8/12/200
RSS: